Eskiden Çok Eskilerden

Eskiden yollar vardı

Şu dağın eteğinden geçen

Yer yer dağın sırtına yönelen

Irmaklar akardı kenarından

Kuzular otlardı ya

Şu karşı dağın yamaçlarında

Eskiden yollar vardı

Doğanın en içinden

Geçmeye çalışırdık

Geçilmez nehirlerden

Uzaklar hep karlı dağın ardında olurdu

Şimdi mevsimler geçiyor ya

Karlı dağda kar görülmeden

Eskiden çok eskilerden 

Ağaçlar vardı

Dağlara tepelere

Adını veren

Çiçekler açardı

Alabildiğince serpilen

Tüm yamaçlara

Tüm ovalara

Eskiden çok eskilerden

Bir hikaye biterdi

Yine başladığı yerlerde

Hayaller vardı

Şu karşı dağın ardında geçen

Evet hepsi eskiden

Hepsi eskilerden

Mesafeler dağlar ile ölçülürdü

Bahar hep karşı yamaçlarda görülürdü

Güneşin doğuşu görülürdü

Şu tepelerden

Adım adım

Batar giderdi 

Güneş şu karşı meşeliklerden

Eskiden evet hepsi eskiden

Çocuklar hiç hayal kurmazdı

Pencerelerden

Aşıp giderdi gün

Şu karşı tepeden

Saklanırdı dağın ardına

Bir çocuk belleğinden

29.03.2020

Hasan Karataş

Son Vuslatımız

Hatırlamıyorum işte

Zaman hangi zaman

Günün birinde işte

Bir ikindi vaktinde

Bilmiyorum hangi şehirde

Hangi mevsimde

Düşerim yine yüreğine

Bir hasret sarar mı bilmem

İçinde bir sızı olur mu

Eski hatıralar

Bakışlarım düşer mi aklına

Titreyen ellerimi 

Hatırlar mısın bilmem

Yokluğumun üstünde ki

Sis perdesi ne zaman kalkar

Ne zaman sarsar seni

Kaybetmişliğin

Bir mukayeseye gerek var mı

Bunca zamanı kaybetmişken

Avutur mu seni bilmiyorum

Bir zamanlar seni sevmişliğim

Senin için şiirler yazmışlığım

Hani belki hatırı kalmıştır

Bir fincan kahve içmişliğimizin

İşte o zaman anlarız ikimizde

Doğru mu söylemiş eskiler

Bizi biz eden 

Sevdadan geçtikten gayrı

Bir ehemmiyeti var mıdır sence

Bunca yaşanmışlığın

Bir hesabı muhasebesi

Olur mu bilmem işte

Onu da sen ölç, biç, tart

Gönül terazinde bir bir

Soruların cevaplarını sen bul

Sen ayıkla bütün yanlışları

Vicdan terazisi, hassastır derler

Sen koy elini vicdanına

Yeniden yargıla ikimizi de

Sen kır kırılacaksa kalemimizi

Sen vur vurulacaksak ikimizi de

Sen ver kararını

Bunca seneden sonra

Kavuşacaksak da 

Sen ver yine ilk selamı

Sen söyle 

Son ya da ilk kelamı

Bu son fırsat ikimiz içinde

Yollar tekrar ayrılığa

Varırsa eğer

Sende bil 

Bu son vuslatımız bizim

Son karşılaşmamız

Birbirimizden uzakta

Son hesaplaşmamız

Hasan Karataş

21 Mart 2020

Bizim İnsanımız

Bizim İnsanımız

Herkesin malumu biz çok okuyan bir toplum değiliz. Yüzeysel yaşarız. Derinlikler bizlik değildir. Gördüğümüz şeyi beğenip beğenmediğimizi hemen belli ederiz. Hakkında malumatımız varmış gibi uzunca konuşabiliriz. Sosyal bir toplumuz aslında konuşmayı çok severiz. Her konuda bir fikrimiz vardır. En çokta spor ve siyaseti severiz. Öyle tutkunuzdur ki bazen eşi, dostu kırarız bu uğurda. Takım tutmak, bir siyasi parti tutmak benzer şeylerdir bizde. Apayrı anlamlar yükleriz. Kendimiz ile özdeşleştiririz. Konumuz siyaset veya spor değil elbette. Parti'ye değil kişilere bakmadığımız sürece bir şeyler değişmeyecekte.  Demiştim ya biz yüzeysel bakan bir toplumuz. Bu da onun bir sonucu işte. 

Biz sosyal bir toplumuz. Yolculuklarda yanımızdaki yada sağımız, solumuzdakiler ile hemen iletişime geçeriz. Sahiplenme hissimiz kuvvetlidir bizim. Mahalle, şehir, takım vs. ne varsa sahipleniriz. Benimseriz. 

Konuyu getirmek istediğim yer aslında sosyal medya. Bu geniş konuda, bizim insanlarımızın sosyal medya ya olan ilgisinin fazla olması idi aslında benim zihnimi meşgul eden. Buraya nereden geldiğimi sanırım tahmin etmek zor olmasa gerek. Okumak ve beğenmek konusundan buraya geldim. Bizim insanımız okumayı pek sevmez. Beğenmek, beğenip geçmek daha çok bize göre sanırım. Merak ettiğim bir şey de var aslında. Uzun yazıları okumayı sevmeyiz. Sıkılır içimiz, hele ki bir de bizi açmadıysa hemen uzaklaşırız. Bir daha da o muhitin yakınına bile varmayız. Eğlenceli şeyleri severiz. Güldüren şeyler hoşumuza gider. Ondandır Kemal Sunal filmlerini defalarca izlemişliğimiz. Şiire aşinayızdır. Arada bir okuyup dertleniriz. Derin derin anlamlar yükleriz mısralara. Dalarız uzaklara. Şiirinde kısası makbuldür elbette bizde. Uzun uzadıya şiir mi olur düşüncesi baskındır. Konuyu uzatarak okunma oranını iyice dibe çekmeyelim. Bizim insanımız böyledir işte.