Alışırsın

Çıkıp gidesin gelir uzaklara. İçinde bir yaylım ateşi körükler durmadan gitme düşünceni. Bir yağmur bulutu yükselir ufuktan. Bir yanın kal der, bir yanın gitmeli öyküler anlatır durur. Alır götürür seni uzaklara bulutlar peşi sıra. Derdin bitmedi der içinde hüzün. Rüzgar fısıldar usulca. Daha savrulmadın önüme katılıp bu uçsuz bozkırlarda der. 

Gidemezsin. Kalırsın öylece. Köklerin henüz taze olsa da. Söküp atamazsın kendini başka bir şehire. Zordur alışmak, zordur ait olmak bir şehre, bir yüreğe...

Yaşarsın. Bazen kader der avutursun yüreğini. Bazen katlanırsın yüreğini acıtan ümitsizliklere. 

Gökyüzünün bulutlar arasında ki mavilikleri takılır gözüne. Çağırır seni. Her şey umutla başlar. Umutla ayağa kalkar. Sonra yitip gidersin günlük telaşlar içinde. Unutursun taze hayallerini. Usulca uzanır toprağın derinliklerine köklerin. Tutursun toprağa gizliden gizliye. Sonra alışırsın. Alışırsın işte alışılmaz gelen her şeye. 

29.12.2020

Hasan Karataş