Ruhum yokluğunu haber verdi
Ben en ağır mağlubiyetimi gözlerine baktığımda aldım. Yetmedi gülüşüne kandım. Elini tuttum bir Kasım ayında. Kış gelmemişti lakin soğuktu hava. Tedirgindim. Titriyordu ellerim. Senin gözlerinde cenneti gördüm ve o gün anladım kaybettiğimi. O gün anladım aşka yenik düştüğümü. Yanında öylece gezdim. Dolaştım bütün şehri. Ruhum yokluğunu haber verdi. İçim ürperdi. Kalbim titredi. Daha sen yanımda iken yokluğuna karşı bir savaş verdim. Sen bilmedin. Hissetmedin. Bakamadım daha fazla gözlerine. Kulak vermedim hiç sözlerine. İnsan hiç düşünür müydü o anı kaybettiği bir savaşta yenilginin ağırlığını. Hiç gelmeseydim, bütün bunlar hiç olmasaydı der elbette ki.
Uçup gitti zaman yitip gittim avuçlarımda. Akıp gittin şehrin caddelerinde. Beni hiç sorma. Bıraktım yüreğimi seninle orada. Bir rüya gibi işte, bir hayal belkide. Bir Kasım ayında sensizliğin ortasında kaldım. Göz yaşlarımı kimse ile paylaşmadım. Kendim yaşadım bu ayrılığı. Uzaklara daldım. Yüreğime attım. Kapattım kendimi iç dünyama.
Seni unutmadım. Unutur muyum. Gözlerinde yaşadım, sözlerine inandım. Bir yalandı, bir hayaldi gerçek sandım. Sen aşk! Benim için ne büyük imtihandın.
Yaralandım. Merhem diye yaralarıma seni sardım. Kanattın. Ağlattın. Yaktın.
Sensiz günler geçmez sandım. Geçmedi de öylece kaldım. Bu savaşta ben yaralı bir tutsaktım. Bitmeyecek bir sevda ile artık sensiz yaşayacaktım.
Hasan Karataş
21.07.2019
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder